Pedagog szkolny

GODZINY  PRACY PEDAGOGA SZKOLNEGO

w roku szkolnym 2017/2018

 

 

DZIEŃ  TYGODNIA

 

 

RENATA GRYGOROWICZ

 

EWA SZUMA

 

Poniedziałek

 

 

10.40-14.40

 

9.00-11.30

 

Wtorek

 

 

8.30-12.30

 

11.30-15.30

 

Środa

 

 

9.00-13.00

 

-

 

Czwartek

 

 

11.30-15.30

 

9.00-12.30

 

Piątek

 

 

9.00 – 13.00

 

-

 

 

UCZNIOWIE

 

MINI INFORMATOR „NIE JESTEŚ SAM!”
 

Jeśli masz trudności szkolne, emocjonalne, rodzinne...

  • Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 2 w Białymstoku, ul. Mazowiecka 35, tel. 85 742 34 34
    www.ppp2.bialystok.pl/
  • Specjalistyczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna dla Dzieci i Młodzieży
    z Zaburzeniami Emocjonalnymi w Białymstoku
    ,
    ul. Mickiewicza 31/2, tel. 85 732 86 66
    www.sppp.bialystok.pl/
  • Młodzieżowy Ośrodek Konsultacji i Terapii (MOKiT) w Białymstoku
    ul. Włókiennicza 7, tel. 85 746 06 23
  • Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży (Samodzielny Publiczny Dziecięcy Szpital Kliniczny)
    w Białymstoku,

    ul. Waszyngtona 17, tel. 85 745 07 88
  • Ośrodek Interwencji Kryzysowej (OiK) w Białymstoku
    ul. Włókiennicza 7, tel. 85 744 50 27
    www.mopr.bialystok.pl/osrodek_interwencji_kryzysowej.html

 

Jeśli Twoja Rodzina potrzebuje pomocy...

  • Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku,
    ul. Malmeda 8, tel. 85 732 20 52, www.moprbia.atlasnet.pl, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
  • Policyjny Telefon Zaufania – 85 670-27-37
     

Jeśli dotyka Cię cyberprzemoc...

Jeśli chcesz zerwać z nałogiem...

 

Jeśli znajdziesz się pod wpływem sekty...

  • Punkt Informacyjny o Sektach i Nowych Ruchach Religijnych, ul. Kościelna 2
     

Jeśli obawiasz się, że zostałeś zarażony wirusem HIV...

  • Punkt Anonimowego i Bezpłatnego Testowania w Kierunku HIV,
    ul. św. Rocha 3, tel. 85 742 63 61, www.std.bialystok.pl, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

Jeśli masz talent, który chciałbyś rozwinąć...

Jeśli chcesz pomagać innym...

  • http://www.wolontariat.org.pl/
  • Podlaskie Centrum Wolontariatu,
    ul. Świętojańska 22/1, tel. 85 740 64 10, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

Jeśli chcesz pogadać...

  • Bezpłatny Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży – 116 111 (www.116111.pl)
  • Telefon Zaufania – 9288
  • Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka – 0 800 12 12 12
  • Ogólnopolski Policyjny Telefon Zaufania czynny cała dobę – 0 800 120 226
  • Ogólnopolski Telefon Zaufania dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” – 0 801 12 00 02
  • Telefon AIDS, HIV – 22 621 33 67
  • Telefon Zaufania „MONAR-u” - 85 651 65 64
  • Ogólnopolski Antynarkotykowy Telefon Zaufania – 0 801 199 990
  • Telefon Zaufania dla Kobiet w Ciąży i Rodziny – 85 732 22 22
  • Antydepresyjny Telefon Zaufania – 22 654 40 40
  • Ogólnopolski Komitet Ochrony Praw Dziecka – 22 626 94 19

 

 

 

RODZICE
 

Szanowny Rodzicu,

potrzeby Twojego dziecka są priorytetem. W większości przypadków uczniowie świetnie radzą sobie w szkolnej rzeczywistości. Niektórzy jednak mają w trakcie edukacji różnego rodzaju trudności. Mogą one dotyczyć procesu adaptowania się do nowej sytuacji, relacji z nauczycielami czy też kolegami w klasie, opanowania umiejętności szkolnych lub wiedzy z poszczególnych przedmiotów. Takie dzieci powinny otrzymać w szkole odpowiednie do ich potrzeb wsparcie.

 

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach, rodzic może (i powinien) odegrać znaczącą rolę w inicjowaniu i organizowaniu tego wsparcia. Oznacza to, że rodzic wspólnie z nauczycielami i specjalistami decyduje, jakiego wsparcia i dostosowań potrzebuje dziecko, aby mogło lepiej radzić sobie w rzeczywistości szkolnej, lepiej wykorzystywać swój potencjał, lepiej przygotować się do dorosłego życia.

 

Kiedy dziecko może otrzymać pomoc psychologiczno–pedagogiczną?

 

Twoje dziecko może otrzymać pomoc, jeśli:

- jest szczególnie uzdolnione;

- jest dzieckiem z niepełnosprawnością, (słabosłyszącym, niesłyszącym, słabowidzącym, niewidomym, z niepełnosprawnością ruchową (w tym afazją), z upośledzeniem w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem (w tym zespołem Aspergera), z niepełnosprawnościami sprzężonymi);

- ma orzeczenie z uwagi na zagrożenie niedostosowaniem społecznym lub niedostosowaniespołeczne;

- jest przewlekle chore;

- ma trudności adaptacyjne w szkole, związane np. z wcześniejszym kształceniem za granicą lub wychowywaniem się w innej kulturze;

- jest z grupy ryzyka dysleksji lub stwierdzono u niego dysleksję rozwojową;

- jest uczniem mającym potwierdzone diagnozą trudności matematyczne;
- ma zaburzenia komunikacji językowej (np. problem z artykulacją niektórych głosek, zaburzeniapłynności, tempa mowy, problem w tworzeniu dłuższych wypowiedzi);

- znalazło się w sytuacji kryzysowej lub traumatycznej;

- dotykają go niepowodzenia edukacyjne;

- pojawiły się trudności środowiskowe, związane z sytuacją bytową, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami społecznymi itp.

- ma orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania i jest w sytuacji wymagającej dodatkowego wsparcia;

- ma innego rodzaju trudności wpływające na jego funkcjonowanie w szkole i nauczyciele zdecydują, że należy mu pomóc – wtedy żaden dokument nie jest potrzebny.

 

Dla każdego z takich dzieci dyrektor szkoły będzie powoływał zespół, w którego pracach mają prawo uczestniczyć rodzice danego ucznia. Rodzic bierze udział w posiedzeniach zespołu jako jego pełnoprawny członek.

 

Do zadań zespołu należy:

 

- rozpoznanie, jakiego rodzaju pomocy i w jakim zakresie potrzebuje dziecko;

- zaplanowanie pomocy (form, sposobów i okresów jej udzielania) i stworzenie właściwej dokumentacji, monitorowanie realizacji zaplanowanej pomocy oraz ocena efektywności tej pomocy;

- podejmowanie działań mediacyjnych w sytuacjach kryzysowych.

 

Z czyjej inicjatywy może by ć udzielana pomoc?

 

1) ucznia;

2) rodziców ucznia;

3) nauczyciela, wychowawcy grupy wychowawczej lub specjalisty, prowadzącego zajęcia z uczniem;

4) poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej;

5) asystenta edukacji romskiej;

6) pomocy nauczyciela.

 

Rodzic jest wymieniony wśród osób upoważnionych do inicjowania pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Oznacza to, że jeśli rodzic zauważy jakieś ważne potrzeby swojego dziecka, może zgłosić to nauczycielowi, wychowawcy lub specjaliście prowadzącemu z jego dzieckiem zajęcia (np. psychologowi, pedagogowi czy logopedzie). Nauczyciele, wychowawcy i specjaliści są zobligowani do przekazywania takich informacji dyrektorowi od razu po ich uzyskaniu. Rodzic może taką informację przekazać również bezpośrednio dyrektorowi, skraca się wtedy droga i działania podejmowane mogą być szybciej.

 

Jeśli Twoje dziecko otrzymało opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej, ważne jest, byś jak najszybciej dostarczył ten dokument do szkoły. Dyrektor szkoły niezwłocznie po złożeniu przez Ciebie opinii powoła zespół, w skład którego wejdą nauczyciele i specjaliści pracujący z Twoim dzieckiem w szkole. Dyrektor powiadomi Cię o terminie pierwszego spotkania i kolejnych spotkań zespołu. Możesz, jak wspominamy wcześniej, uczestniczyć w nich na zasadach równoprawnego członka. Możesz, jako rodzic, wnioskować do dyrektora szkoły o zaproszenie na posiedzenie zespołu osób, które dotychczas pracowały z Twoim dzieckiem (trenera, terapeutę pedagogicznego, lekarza) i posiadana przez nie wiedza o Twoim dziecku może znacząco pomóc w organizacji wsparcia w szkole.

 

Na zaproszenie dyrektora w spotkaniach zespołu może wziąć udział pracownik poradni psychologiczno-pedagogicznej opiekującej się szkołą.

 

Zespół założy dla Twojego dziecka kartę indywidualnych potrzeb ucznia oraz opracuje plan działań wspierających.

 

UWAGA! Opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej o specyficznych trudnościach w uczeniu się, może być wydana uczniowi nie wcześniej niż po ukończeniu przez niego trzeciej klasy szkoły podstawowej i nie później niż do ukończenia szkoły podstawowej.

 

W szczególnych przypadkach przepisy dopuszczają możliwość wydawania przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną opinii o specyficznych trudnościach w uczeniu się także uczniowi gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej. Może się bowiem zdarzyć, że niemożliwe było przeprowadzenie diagnozy w okresie nauki w szkole podstawowej (np. gdy uczeń przebywał w tym okresie poza granicami kraju i uczył się w innym systemie edukacji).

 

Wniosek do poradni składa wtedy dyrektor, nie rodzic. Najpierw wnioskuje się do dyrektora o taką opinię. Może to zrobić np. nauczyciel uczący dziecko albo rodzic. Jeśli inicjatywę podejmuje nauczyciel, rodzic musi wyrazić na to zgodę. Dyrektor zasięga w tej sprawie opinii rady pedagogicznej, a następnie wniosek wraz z uzasadnieniem oraz opinią rady pedagogicznej przekazuje do poradni psychologicznopedagogicznej. Informuje o tym fakcie rodziców.

 

Opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej uzyskana przez ucznia w szkole podstawowej jest ważna przez cały okres kształcenia w szkole podstawowej, gimnazjum i szkole ponadgimnazjalnej.

 

Ponadto ta sama opinia, oprócz wskazania do objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną, będzie również podstawą do dostosowania warunków przeprowadzania sprawdzianu w szkole podstawowej, egzaminu gimnazjalnego, egzaminu maturalnego i egzaminu zawodowego.

 

Jeśli Twoje dziecko posiada orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, dokument jak najszybciej przekaż dyrektorowi. Wtedy zorganizowane zostanie indywidualne nauczanie. Nie mają w tym przypadku zastosowania przepisy dotyczące pomocy psychologiczno-pedagogicznej, ponieważ regulacje prawne na ten temat są w innym rozporządzeniu, właśnie w sprawie organizacji indywidualnego nauczania, ale może pojawić się sytuacja, że do godzin przeznaczonych na to nauczanie trzeba dodać jeszcze np. zajęcia specjalistyczne. Wtedy, tak samo jak w przypadku opinii, dyrektor tworzy zespół i organizuje pomoc.

 

W jakiej sytuacji dziecko może otrzymać orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania?

 

Zgodnie z art. 71 b ust. 1a ustawy o systemie oświaty „indywidualnym nauczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły ”. Ta forma nauczania przeznaczona jest więc dla uczniów poważnie chorych, z urazami, po wypadkach, operacjach itp., którzy nie mogą przyjść do szkoły.

 

Kształcenie specjalne Twojego dziecka

 

Dla dzieci z niepełnosprawnością, niedostosowanych społecznie oraz zagrożonych niedostosowaniem społecznym organizuje się kształcenie specjalne. Podstawą tej organizacji jest posiadanie przez ucznia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Orzeczenie takie uczeń ma prawo otrzymać na wniosek rodzica.

 

Orzeczenie do kształcenia specjalnego otrzymuje uczeń:

 

1. niewidomy;

2. słabowidzący;

3. niesłyszący;

4. słabosłyszący;

5. z upośledzeniem umysłowym ( w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym);

6. z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją;

7. z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera;

8. z niepełnosprawnością sprzężoną (wtedy mówimy o występowaniu łącznie co najmniej dwóch niepełnosprawności wymienionych wyżej;

9. uczeń niedostosowany społecznie;

10. uczeń zagrożony niedostosowaniem społecznym (uczeń zagrożony niedostosowaniem społecznym i niedostosowany społecznie nie jest uczniem niepełnosprawnym, ale również obejmujemy go kształceniem specjalnym).

 

Jeśli Twoje dziecko ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, nie oznacza to, że dziecko ma się uczyć w szkole specjalnej. Oznacza jedynie tyle, że dziecko wymaga stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, zatem szkoła do której trafi, powinna mu to zapewnić. Kształcenie specjalne może być organizowane zarówno w przedszkolach i szkołach specjalnych oraz integracyjnych (bądź z oddziałami specjalnymi lub integracyjnymi), jak i w przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych.

 

Poradnia – wydając orzeczenie – zaleca, jaki rodzaj szkoły byłby najbardziej odpowiedni z punktu widzenia zespołu orzekającego w poradni. Jednak pamiętać należy, że jest to jedynie wskazówka, natomiast decyzję podejmuje zawsze rodzic. To jego autonomiczne prawo. Tak więc rodzic, występując z wnioskiem o wydanie orzeczenia, musi wiedzieć, że nie jest ono równoznaczne ze skierowaniem dziecka do szkoły specjalnej. Ta decyzja będzie należała wyłącznie do niego. Oczywiście w wielu sytuacjach okaże się, że jest to dla dziecka najlepsza szkoła i należy z tej „podpowiedzi” poradni skorzystać, ale wcześniej należy przeanalizować treść orzeczenia, dopytać o rzeczy, które nie będą do końca jasne i zrozumiałe i dopiero decydować. To przecież Ty, Rodzicu, znasz najlepiej swoje dziecko, obserwujesz na co dzień, czego ono potrzebuje, jak sobie radzi z nauką i w różnych sytuacjach społecznych, znasz jego predyspozycje. Jesteś też osobą najbardziej emocjonalnie zaangażowaną w sprawy dotyczące dziecka i odpowiedzialną za jego wychowanie. Jesteś zatem najlepszą osobą, żeby – uwzględniając stanowisko specjalistów – podjąć decyzję, do jakiej szkoły ostatecznie ono trafi.

 

Nie należy mylić orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydawanego tylko przez publiczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne, z orzeczeniem o niepełnosprawności, wydawanym przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, działające w powiatach.

 

PAMIĘTAJ!

 

Termin „kształcenie specjalne” nie jest równoznaczny z uczeniem się w szkole specjalnej!

 

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może być wydawane tylko przez zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.

 

Skierowanie do kształcenia specjalnego nie jest równoznaczne z umieszczeniem w szkole specjalnej. Kształcenie specjalne może być realizowane w szkole specjalnej lub oddziale specjalnym, szkole lub oddziale integracyjnym lub w systemie włączającym w szkole ogólnodostępnej Jeśli Twoje dziecko ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, Ty jako rodzic podejmujesz decyzję, czy będzie ono uczyć się w szkole specjalnej, integracyjnej czy ogólnodostępnej. Informacje dotyczące wyboru szkoły, zawarte w orzeczeniu, mają jedynie charakter sugestii, porady, a nie decyzji (nie są wiążące ani dla Ciebie, ani dla szkoły przyjmującej dziecko). W orzeczeniu zalecana jest najbardziej korzystna, z punktu widzenia zespołu orzekającego, forma kształcenia dziecka. Decydujący głos w wyborze rodzaju szkoły należy jednak zawsze do Ciebie.

 

Jeśli Twoje dziecko nie posiada żadnego dokumentu z poradni, a:

 

- przeżywa niepowodzenia edukacyjne,

- znalazło się w sytuacji kryzysowej lub traumatycznej,

- ma trudności adaptacyjne w szkole,

- jest w grupie ryzyka dysleksji,

- cierpi na chorobę przewlekłą,

- dotykają je trudności środowiskowe, związane z sytuacją bytową, spędzaniem czasu

- wolnego, kontaktami społecznymi,

- ma innego rodzaju trudności wpływające na jego funkcjonowanie w szkole,


ono również potrzebuje pomocy lub innego traktowania przez szkołę (ma jakieś specjalne potrzeby edukacyjne).
Ważne jest, byś taką informację jak najszybciej przekazał nauczycielowi, szkolnemu pedagogowi, psychologowi, którzy poinformują dyrektora. Nauczyciele, wychowawcy i specjaliści są zobowiązani do przekazywania takich informacji dyrektorowi bezpośrednio po ich otrzymaniu. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji dyrektor powoła

dla Twojego dziecka zespół, w skład którego wejdą nauczyciele i, ewentualnie, specjaliści pracujący z nim. Pamiętaj, Rodzicu, że jesteś pełnoprawnym członkiem zespołu i możesz uczestniczyć w jego spotkaniach. Twoja obecność jest bardzo ważna w sytuacji, kiedy to Ty inicjujesz proces uruchamiania dla dziecka pomocy. Zapisy o zakresie wsparcia potrzebnego Twojemu dziecku znajdą się w założonej dla niego karcie indywidualnych potrzeb ucznia, a zapisy o tym, jakie działania zostaną podjęte, by pomóc dziecku, zawierać będzie plan działań wspierających.


 

Ważne dokumenty dziecka w szkole

 

Karta indywidualnych potrzeb ucznia

 

Karta założona raz dla dziecka jest uzupełniana w kolejnych latach nauki w danej szkole, a kiedy uczeń kończy szkołę, rodzic (lub sam uczeń, jeśli jest pełnoletni) otrzymuje oryginał tej karty, żeby mógł przekazać ją do kolejnej placówki. Kopia natomiast pozostaje w szkole. Tak samo sytuacja wygląda, kiedy w trakcie nauki dziecko zmienia szkołę. Informacje zawarte w Karcie są bardzo ważne, ponieważ umożliwiają szybką organizację pomocy psychologiczno-pedagogicznej, dlatego też zachęcamy do przekazania karty, np. po ukończeniu szkoły podstawowej do gimnazjum. Wtedy nauczyciele gimnazjum nie będą musieli robić od początku analizy potrzeb dziecka, bo wiele potrzebnych informacji znajdą w otrzymanym dokumencie.

 

Karta indywidualnych potrzeb ucznia tworzona jest uczniom, którzy posiadają orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej lub ich potrzeby rozpoznano w szkole lub placówce).

 

Co zawiera?

1) imię (imiona) i nazwisko ucznia;

2) nazwę szkoły i oznaczenie grupy lub oddziału, do którego uczeń uczęszcza;

3) informację dotyczącą:

a) orzeczenia, opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej – z podaniem numeru i daty wydania orzeczenia lub opinii;

b) potrzeby objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną stwierdzonej w wyniku przeprowadzonych działań pedagogicznych;

4) zakres, w którym uczeń wymaga pomocy psychologiczno-pedagogicznej z uwagi na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne;

5) zalecane przez zespół formy, sposoby i okresy udzielania pomocy psychologiczno--pedagogicznej;

6) ustalone przez dyrektora przedszkola lub szkoły formy, sposoby i okresy udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiar godzin, w którym poszczególne

formy pomocy będą realizowane;

7) ocenę efektywności pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

8) terminy spotkań zespołu;

9) podpisy osób biorących udział w poszczególnych spotkaniach zespołu.

 

Rodzice, przekazując kartę, pomagają w ten sposób przede wszystkim swojemu dziecku w szybkiej organizacji niezbędnej dla niego pomocy. Znajomość tego dokumentu pozwala także rodzicom aktywniej uczestniczyć w spotkaniach szkolnego zespołu i włączać się w planowanie wsparcia oraz współuczestniczyć w jego realizacji.

 

Plan działań wspierających

 

Dokument ten tworzony jest dla uczniów, którzy posiadają kartę indywidualnych potrzeb ucznia.

 

Co zawiera?

1) cele do osiągnięcia w zakresie, w którym uczeń wymaga pomocy psychologiczno--pedagogicznej;

2) działania realizowane z uczniem w ramach poszczególnych form i sposobów udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

3) metody pracy z uczniem;

4) zakres dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania, do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości  psychofizycznych ucznia, o którym mowa w przepisach w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych;

5) działania wspierające rodziców ucznia;

6) w zależności od potrzeb, zakres współdziałania z poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi, placówkami doskonalenia nauczycieli, organizacjami pozarządowymi oraz innymi instytucjami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.

  

Indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny

 

Dokument tworzony jest dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, którzy posiadająorzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną i wobec których zespół dokonał wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia.

 

Co zawiera?

1) zakres dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia;

2) rodzaj i zakres zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów prowadzących zajęcia z uczniem, w tym w przypadku:

a) ucznia niepełnosprawnego — zakres działań o charakterze rewalidacyjnym,

b) ucznia niedostosowanego społecznie — zakres działań o charakterze resocjalizacyjnym,

c) ucznia zagrożonego niedostosowaniem społecznym — zakres działań o charakterze socjoterapeutycznym;

3) formy i metody pracy z uczniem;

4) formy, sposoby i okres udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiar godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane, ustalone

przez dyrektora przedszkola lub szkoły;

5) działania wspierające rodziców ucznia oraz zakres współdziałania z poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi, placówkami

doskonalenia nauczycieli, organizacjami pozarządowymi oraz innymi instytucjami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży;

6) zajęcia rewalidacyjne i resocjalizacyjne oraz inne zajęcia odpowiednie ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne ucznia;

7) zakres współpracy nauczycieli i specjalistów z rodzicami ucznia w realizacji zadań.

 

Indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny powinien zawierać wielospecjalistyczną ocenę poziomu funkcjonowania ucznia.

 

Takiej oceny dokonuje się zespołowo: nauczyciele uczący, specjaliści, rodzice ucznia, spotykają się, by rozmawiać o dziecku i przygotować się do pracy z nim w szkole. Zespół, dokonując wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia, określi jego specjalne potrzeby w indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym i zaplanuje działania wspierające. Ważne jest, by wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania ucznia zawierała możliwie pełny opis funkcjonowania dziecka w różnych sferach: zachowania, reakcji emocjonalnych, sposobów reagowania, mocnych stron, trudności, jakich doświadcza. Do dokonania diagnozy będą więc bardzo przydatne informacje ze źródeł, do których masz dostęp jedynie Ty, Rodzicu: Twoich obserwacji i spostrzeżeń dotyczących funkcjonowania dziecka w domu (w relacjach z Tobą, rodzeństwem); wyników badań psychologicznych, pedagogicznych, logopedycznych będących w Twoim posiadaniu (orzeczeń, opinii); dokumentacji medycznej; informacji, które posiadasz od innych specjalistów pracujących z dzieckiem (rehabilitantów, terapeutów, kuratorów sądowych).

 

Rodzicu – Twoje dziecko może inaczej zachowywać się w domu, a inaczej w szkole.

 

Na jego funkcjonowanie ma bowiem wpływ wiele czynników, które przeżywane są subiektywnie (między innymi poczucie bezpieczeństwa, poziom napięcia emocjonalnego,postrzegana pozycja w grupie). Na przykład dziecko wrażliwe w domu, w „oswojonej” sytuacji (znajome osoby, stały rytm dnia, pory posiłków), czuje się bezpiecznie i dobrze, w związku z tym zachowuje się swobodnie. Kiedy pójdzie do szkoły, w której wszystko jest nowe i nieznane (nauczyciele i rówieśnicy, otoczenie, rozkład zajęć), może przeżywać silne, trudne emocje (niepewności, obawy, brak poczucia bezpieczeństwa) i zachowywać się lękliwie lub agresywnie. Sytuacje takie mogą mieć miejsce, mimo że nauczyciele robią, co w ich mocy, by otoczyć dziecko troską i uwagą. Sprawę dodatkowo utrudnia fakt, że często samo dziecko nie potrafi powiedzieć, dlaczego zachowuje się w taki sposób. Dzieci często nie rodzą się z umiejętnością rozeznawania własnych stanów emocjonalnych. Im mniejsze dziecko, tym szybciej wyraża przeżywane uczucia w działaniu. Potrzebują wsparcia dorosłych w poradzeniu sobie z sytuacjami, które je przerastają. Zrozumienie, że przyczyną zaskakujących dla Ciebie zachowań dziecka w szkole nie jest niczyja „wina” pozwoli Ci przyjmować takie informacje z większym wewnętrznym spokojem. Otworzy też przestrzeń do wspólnego z nauczycielami poszukiwania przyczyn określonego zachowania i sposobów pomocy.

 

Szczególnej uwagi wymagają dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a więc te, które mają ponadprzeciętne zdolności lub które przeżywają różnego rodzaju trudności – potrzebują zrozumienia i akceptacji dla swojej specyfiki zarówno ze strony nauczycieli, jak i rówieśników. Bardzo potrzebują też ich wsparcia i dania czasu na poradzenie sobie z własnymi trudnościami. Twoje, Rodzicu, cierpliwe dociekanie i tłumaczenie możliwych przyczyn zachowania dziecka może pomóc nauczycielom i innym dzieciom patrzeć na nie z większym zrozumieniem i uchronić je od „etykietki”: „niegrzeczny, leniwy, kujon” która raz przypisana, może ciążyć dziecku przez wszystkie etapy szkolnej edukacji.

 

Rodzicu, pamiętaj!

Mówiąc o zaobserwowanych przez siebie aspektach funkcjonowania Twojego dziecka:
- spróbuj opisywać rzeczywistość najdokładniej jak potrafisz;

- zwróć uwagę na to, by rozmowa odbywała się w warunkach zapewniających Ci poczucie bezpieczeństwa i dyskrecję;

- zadawaj pytania, jeśli nie rozumiesz czego oczekuje od Ciebie nauczyciel/specjalista;

- pokazuj mocne strony Twojego dziecka i jego możliwości;

- dziel się z nauczycielami i specjalistami tym, jak w domu radzicie sobie z różnymi trudnościami w funkcjonowaniu dziecka (co się Wam „sprawdza” w warunkach domowych, a o czym już wiadomo, że jest nieskuteczne);

- mów o zainteresowaniach i uzdolnieniach swojego dziecka – myślcie wspólnie z nauczycielami i specjalistami, jak je wykorzystać w pracy na terenie szkoły.

 

Pamiętaj, że masz prawo nie odpowiadać na zadawane Ci pytania, jeśli nie masz pewności, co do intencji rozmówcy lub sposobu wykorzystania przez niego informacji.

 

Przykładowe obszary, których mogą dotyczyć pytania nauczycieli:

 

- warunki mieszkaniowe i bytowe rodziny (np.: Czy dziecko ma swoje biurko do odrabiania lekcji? Czy sytuacja finansowa rodziny pozwala na zapewnienie mu odpowiedniego żywienia, leczenia, wyposażenia w podręczniki i pomoce szkolne?);

- sytuacja rodzinna (np.: Czy rodzina jest pełna? Ile rodzeństwa ma dany uczeń? Czy występują jakieś trudności, problemy, typu choroba przewlekła, alkoholizm itp.?);

- strategie wychowawcze w domu rodzinnym (np.: W jaki sposób rodzice doceniają swoje dziecko? Czy rodzice są zgodni w kwestiach wychowawczych?);

- umiejętność uczenia się (np.:Czy umie uczyć się samodzielnie? Jakie treści są dla niego szczególnie ciekawe, łatwe do przyswajania? Co sprawia mu trudność przy odrabianiu lekcji? Jakie błędy najczęściej popełnia?);

- choroby i niepełnosprawność dziecka (np. dawkowanie leków w związku ze stosowaną terapią farmakologiczną, w przypadku dziecka niesłyszącego – metody komunikowania się, noszenia aparatu słuchowego).

 

Aspekty funkcjonowania dziecka :

 

- zainteresowania (czym się szczególnie interesuje, jakie ma pasje, co lubi robić);

- kontakty z rówieśnikami ( jak nawiązuje, jak zachowuje się wśród rówieśników);

- kontakty z dorosłymi (jak nawiązuje, jak reaguje na polecenia);

- sytuacje trudne (jak sobie radzi, czy prosi o pomoc);

- umiejętności szkolne pisanie, czytanie, liczenie – jak sobie radzi);

- uczenie się (czy wymaga pomocy w nauce, czy radzi obie samodzielnie, jakich przedmiotów uczy się łatwo, których uczy się z trudnością, na czym polega ta trudność);

- sprawność fizyczna (czy jest sprawne ruchowo, jak szybko się męczy);

- samodzielność (jakie działania wykonuje samodzielnie, w jakich wymaga pomocy);

- stan zdrowia (jak wpływa na funkcjonowanie dziecka);

 

Jeśli nie zechcesz odpowiadać na niektóre lub żadne z pytań, też masz do tego prawo.

 

Rodzica o terminie spotkania zespołu i możliwości wzięcia w nim udziału informuje bezpośrednio dyrektor. Z pewnością większość dyrektorów zrobi to w formie pisemnej, przekazując informację bezpośrednio do rąk rodzica, drogą e-mailową lub pocztową. Będzie to pewnie również forma zaproszenia. Jako rodzic masz prawo wnioskować o udział w posiedzeniu zespołu innych osób, które mogą stanowić wsparcie w wypracowywaniu sposobu udzielania pomocy dziecku. Ważne jest, abyś ustalił z dyrektorem, w jaki sposób te osoby będą informowane. Może się zdarzyć, że dyrektor weźmie na siebie powiadamianie tych osób, aby usprawnić stronę organizacyjną. Wówczas możesz zostać poproszony o złożenie pisemnego wniosku o zaproszenie danej osoby. Nie będzie to zbędna biurokracja, lecz potwierdzenie, że udział tej osoby w pracach zespołu jest zgodny z Twoją wolą. Ważne jest, odpowiednio wczesne ustalenie składu osób biorących udział w kolejnym posiedzeniu i powiadomienie ich o terminie spotkania na tyle wcześnie, by miały szansę uwzględnić posiedzenie zespołu we własnych planach.

 

Rodzicu, pamiętaj!

 

Zostaniesz przez dyrektora powiadomiony o terminie spotkania zespołu.

 

Masz prawo brać udział w spotkaniach zespołu jako pełnoprawny jego członek – możesz współdecydować o kształcie pomocy udzielanej Twojemu dziecku.

 

Na Twój wniosek w spotkaniach zespołu mogą brać udział osoby, które mogą wspierać planowanie pomocy.

 

Dyrektor ma prawo zaprosić na spotkanie przedstawiciela poradni psychologiczno-pedagogicznej, który będzie Was wspierał merytorycznie.

 

Finansowanie kształcenia uczniów, w tym uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego

 

Sposób podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego będących organami prowadzącymi szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły ponadgimnazjalne oraz placówki funkcjonujące w systemie oświaty określa Minister Edukacji Narodowej w wydawanym w każdym roku kalendarzowym rozporządzeniu. Rokrocznie, rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej określa sposób podziału subwencji na dany rok. W roku 2011 kwota bazowa wynosiła 4717,01 zł na edukację jednego ucznia. Dla dzieci i młodzieży posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wymagających specjalnej organizacji nauki i metod pracy, przewidziano dodatkowe finansowanie ich edukacji w postaci zwiększonej subwencji oświatowej (dodatkowych wag) uzależnionych od rodzaju dysfunkcji. Przykładowo tzw. waga dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim wynosi 1.40 kwoty bazowej, dla uczniów niewidomych i słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową – 2,90 kwoty bazowej, dla uczniów niesłyszących i słabosłyszących, z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – 3,60 kwoty bazowej, a dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim realizujących obowiązek szkolny lub obowiązek nauki poprzez uczestnictwo w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych w szkołach podstawowych i gimnazjach, dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz autyzmem – aż 9,50 kwoty bazowej. Środki te przeznaczone są na bezpośrednią pracę z uczniem, co oznacza, że można z nich sfinansować np. zajęcia terapeutyczne, zatrudnić nauczyciela wspomagającego, specjalistę czy asystenta nauczyciela.

 

Warto więc w każdym roku zapoznawać się z treścią rozporządzenia. Warto też korzystać z możliwości, którą dają  nowe regulacje prawne i zapraszać przedstawiciela organu prowadzącego szkołę na posiedzenia zespołu w części dotyczącej Twojego dziecka. Stworzy to okazję do bieżącego informowania lokalnego samorządu o specjalnych potrzebach Twojego dziecka i takiego planowania budżetu gminy, by finanse na ich zaspokojenie zostały zapewnione.

 

Które jednostki samorządu terytorialnego prowadzą poszczególne typy szkół?

 

Organem prowadzącym publiczne przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi, przedszkola specjalne, szkoły podstawowe oraz gimnazja, w tym z oddziałami integracyjnymi jest gmina.

 

Zakładanie i prowadzenie publicznych szkół podstawowych specjalnych i gimnazjów specjalnych, szkół ponadgimnazjalnych, w tym z oddziałami integracyjnymi, szkół sportowych i mistrzostwa sportowego jest zadaniem powiatu.

 

Szanowny Rodzicu!

 

Jeśli pragniesz poszerzyć swoją wiedzę dotyczącą pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolach i szkołach odwiedź stronę Ośrodka Rozwoju Edukacji www.ore.edu.pl. Znajdują się tam poradniki, materiały informacyjne, edukacyjne, metodyczne dotyczące pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

 

 

  •  
Copyright © 2017 Strona XLO w Białymstoku. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem wydanym na warunkach GNU Powszechnej Licencji Publicznej.